Betoverende Recepten

Betoverende Recepten

Betoverende  Recepten

Tijdens een hevige onweersbui wordt de oude kastanje voor de naschoolse opvang van Sophie en Matthijs geveld. Tot hun verrassing vinden ze onder de boom een heel oud schriftje met bijzondere recepten. Enthousiast bakt Sophie er iets lekkers uit en eet dat samen met Matthijs op. Vanaf dat moment maken ze ineens heel rare dingen mee. Matthijs ziet dat als toeval, maar Sophie raakt er steeds meer van overtuigd dat het schriftje daar iets mee te maken heeft. Helemaal als ze op een vreemde manier meer te weten komt over een ontvoering die in het nieuws is. Ze wil de politie daar dolgraag bij helpen. Maar er is niemand die haar gelooft …

geschikt vanaf 9 jaar.

 

 

Passage uit het boek

Zonder erg veel belangstelling volgt Matthijs een programma op televisie als Sophie de kamer binnenkomt. Ze hebben een vrije middag vanwege een cursus voor de juffen en meesters. Sophie heeft het schriftje in haar hand.

“Ik weet het zeker Matthijs,” zegt ze, terwijl ze vinnig met een vinger op het schriftje tikt. “Dit zijn geen gewone recepten. Al die recepten doen iets met je. Het zijn toverrecepten.”

“Toverrecepten?” reageert Matthijs meewarig. “Omdat we een tijdje depri waren? Geloof je dat zelf?”

“Zeker,” antwoordt Sophie. “Eerst met die cake en eergisteren met die soep. Dat was toch niet gewoon? Bovendien: na vierentwintig  uur hield het gisteren op, precies zoals in dat schriftje staat.”

“Ik geloof niet in heksen,” geeuwt Matthijs. “Ik was… Ik voelde me gewoon ellendig. Als ik probeerde te lachen schoten mijn spieren in een kramp. Ik vond alles erg. Bah, bah. Maar dat kwam echt niet van de soep.”

Sophie knikt heftig. “Natuurlijk kwam dat wel van de soep. De soep was lekker, maar als je daarna alleen nog maar aan dood en ellende kunt denken, dan hoeft die soep voor mij niet meer .”

“Ik geloof niet dat die soep daar iets mee te maken had,” zucht Matthijs. “Als er echt toverrecepten zouden bestaan, dan hadden we dat toch geweten?”

“Dan hadden we het geweten?”, snuift Sophie verontwaardigd. “Er is vroeger zoveel geweest waarvan we nu niets meer weten…